ఢిల్లీకి చెందిన ఒక బహుళజాతి కంపెనీ మేనేజర్ తన కుటుంబంతో కలిసి లడఖ్ పర్యటనకు వెళ్లిన సమయంలో, వారి క్యాబ్ డ్రైవర్‌గా వచ్చిన 28 ఏళ్ల స్థానిక యువకుడితో జరిగిన సంభాషణ ఈ స్ఫూర్తిదాయక సత్యాన్ని వెలుగులోకి తెచ్చింది:
- సీజన్ ముగిశాక సియాచిన్ బాట: పర్యాటక సీజన్ ముగియగానే నగరాలకు వలస వెళ్లకుండా, సియాచిన్ బేస్ క్యాంప్‌కు 15 రోజుల పాటు 250 కిలోమీటర్లు కాలినడకన వెళ్లి భారత సైన్యానికి ఒప్పంద ప్రాతిపదికన ‘లోడర్’ (సామాగ్రి చేరవేసే వ్యక్తి)గా విధులు నిర్వహిస్తాడు.
- మృత్యువుతో చెలగాటం: తీవ్రమైన చలి, -50°C ఉష్ణోగ్రత, 18,000 అడుగుల ఎత్తున గుర్రాలు లేదా వాహనాలు వెళ్లలేని మంచు పలకలపై హెలికాప్టర్లు జారవిడిచే రేషన్, సామాగ్రిని వీపుపై మోస్తూ శత్రువుల కంటపడకుండా తెల్లవారుజామున 2 గంటలకే నిశ్శబ్దంగా పోస్టులకు చేరవేస్తారు.
- కఠినమైన పరిస్థితులు: ఆక్సిజన్ కొరత దృష్ట్యా 15 కేజీల కంటే ఎక్కువ బరువు మోయలేరు. రోజుకు రెండు గంటలు మాత్రమే పని చేయగలిగే శక్తి ఉన్నా, మిగతా సమయమంతా ఫ్రాస్ట్ బైట్, మంచు లోయల్లో పడిపోవడం లేదా శత్రువుల కాల్పుల ప్రమాదాల నడుమ ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికే సరిపోతుంది.
- అత్యల్ప వేతనం – అపారమైన దేశభక్తి: ఇంతటి ప్రమాదకరమైన బాధ్యతకు నెలకు లభించేది కేవలం ₹18,000 (రోజుకు సుమారు ₹600). అయినప్పటికీ, మూడు నెలల్లో మిగిల్చే ₹50 వేలతో కుటుంబాన్ని పోషించుకుంటూనే, దేశ రక్షణలో మన సైన్యానికి తోడ్పడ్డామనే ఆత్మతృప్తి ముందు ఈ కష్టం చిన్నదిగా కనిపిస్తుందని ఆ యువకుడు చెప్పిన మాటలు కంటతడి పెట్టిస్తున్నాయి.
దేశభక్తి అంటే సోషల్ మీడియాలో మాటలు లేదా నినాదాలు ఇవ్వడం కాదని, ప్రాణాలను పణంగా పెట్టి విధి నిర్వహణలో నిలబడటమేనని ఈ కథనం నిరూపిస్తోంది. మనం ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నామంటే ఆ గడ్డకట్టే మంచులో ఎవరో తమ భుజాలపై భారాన్ని మోస్తున్నారని భావితరాలకు, నేటి యువతకు తెలియజెప్పాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉందని ప్రజలు భావిస్తున్నారు.
